To conclude

posted on 08 Apr 2013 23:03 by mcdaily

ฉันรู้แล้ว นี่คือทางออก

ฉันจะสร้างบล็อกขึ้นมาเพื่อระบายและเขียนสิ่งที่เกิดขึ้น

วันนี้พื้นที่ของบล็อกฉันอาจเต็มไปด้วยขยะและเรื่องราวสะเปะสะปะ

แต่ซักวันฉันจะสร้างสรรค์สิ่งที่ดี หรือมีคนค้นพบสิ่งดีๆจากบล็อกของฉัน.. หวังเล็กๆ

เรื่องราวของฉันน่ะนะ ดูผิวเผินเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

แต่ทว่า นั่นเป็นเพียงความจงใจให้ไม่เกิดอะไรขึ้นเลยของฉัน

โชคเข้าข้างเหลือเกินที่ฉันได้เรียนในคณะที่ทำให้ฉันต้องไปอยู่ในที่ห่างไกลบ้านเป็นเวลาซักพัก

ทำให้ฉันได้ออกจากสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ที่คอยทำร้ายฉันอยู่คลอดมา...

และทำให้ฉันค้นพบตัวเองว่า ฉันวิ่งหนีความเป็นจริง ตลอดมา...

หลายครั้งฉันอยากจะระบายมันออกมาเป็นคำพูดและเรื่องราว

แต่ฉันก็กลัว กลัวทั้งที่จะยอมรับว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับฉัน กลัวทั้งที่ว่าฉันไม่อยากพูดถึงมัน การพูดถึงมันให้มันมีตัวตนขึ้นมาจริงๆอาจทำให้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นจริง.. ซึ่งนั่นน่ากลัวมากสำหรับฉัน

ฉันถือคติว่า เงียบซะ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วทุกอย่างจะจางไปได้เอง อย่าสร้างรอยร้าวขึ้น..แม้แต่ภายในจิตใจ

แต่สุดท้ายแล้ว ความเสี่ยงของการที่จะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น ซึ่งเป็นเพียงความน่าจะเป็น กับความเน่าเหม็นฟอนเฟะร้อนรนทุรนทุรายของจิตใจฉันเองที่สะสมมมานานขนาดนี้... ฉันยกให้อย่างหลังชนะ ฉันต้องการบอกเล่าและรวบรวมมันขึ้นมา เพื่อความมั่นคงและเสถียรภาพของใจฉันเอง เพราะมันปริ่มจนล้นเหลือการควบคุมแล้ว

 

แม่ของฉัน แปลก

เธอทำร้ายฉัน ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเจตนาของเธอเป็นยังไง ระหว่างเป็นโรค ที่เรียกว่า พฤติกรรมเบี่ยงเบนจากปกติ

หรือ เธอมีเจตนา ที่ร้ายต่อฉันโดยแท้จริง

ซึ่ง.. ความเป็นนจริงแล้วถ้าเป็นอย่างหลังจริง

แปลว่าชีวิตของฉันตกอยู่ในอันตราย.. ที่อาจไม่อันตราย แต่ก็อันตรายมากพอที่อย่างน้อยพิษของความกระวนกระวายฟุ้งซ่านนี้ได้รบกวนต่อการเรียน ความคิด และพฤติกรรมของฉันมาเป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 4 ปี

4 ปีที่ผลการเรียนฉันค่อยๆตกลงเรื่อยๆ ระบบความคิดความจำของฉันเริ่มเสื่อม ซึ่งนั่นฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าสาเหตุนั้นเกิดจากแม่ของฉันและสิ่งที่เธอกระทำ หรือเกิดจากความผิดปกติ.. ของฉันเอง

อย่างไรก็ตาม.. ฉันก็ต้องสู้กับความพิการนี้ต่อไป

พ่อของฉัน เอ่อ.. ท่านเป็นผู้ชายที่จัดการหน้าที่การบ้านการเรื่อนทุกอย่าง และให้คำแนะนำสั่งสอนสิ่งที่ดีที่สุดและฉลาดที่สุดเสมอให้กับฉัน แต่ก่อนหน้านี้เมื่อสมัยฉันเป็นเด็ก และตราบจยบัดนี้..บางครั้งฉันก็ยังสงสัย พ่อไม่เคยสร้างความสนิทสนมกับฉัน เป็นฉันเองที่ต้องเป็นฝ่ายอยากคุยหรืออยากฟังเรื่องราวต่างๆของพ่อ.. พ่อเคยรักฉันบ้างมั้ย

ตอนเด็ก ความสัมพันธ์ของฉันกับพ่อต่างไปจากตอนนี้มากอยู่มาก ฉันเคยร้องไห้บ่อยๆเพราะแม้ว่าฉันจะพยายามเอาใจพ่อในเรื่องต่างๆเพื่อให้เกิดความพิเศษแบบความสัมพันธ์แบบ’พ่อลูกผูกพัน’ แบบคู่อื่นๆ.. ฉันก็โดนด่าหรือเพิกเฉยอยู่ทุกที แต่พ่อก็เปลี่ยนไปหลังจากช่วงที่ฉันซึมเศร้าจากเรื่องของแม่เมื่อสองสามปีก่อนอย่างหนัก เค้าคงกลัวว่าฉันจะตายล่ะมั้ง แต่ก็ของคุณมาก เรามีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นมากหลังจากนั้น แม้ว่าก่อนหน้านี้ฉันจะรู้สึกอยู่เสมอว่า ฉันไม่ต่างอะไรจากขยะอวกาศ เวลาที่พ่อกับแม่และฉันอยู่ด้วยกัน แม้แต่สรรพนามแทนตัวของพ่อ ก็ทำให้ฉันรู้อยู่เสมอเลยว่า ฉันไม่มีส่วนร่วมในบทสนทนาหรืออะไรทั้งนั้นที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า....

แต่อย่างน้อยท่านทั้งสองก็เลี้ยงดูฉันมาอย่างดีพอ.. ที่ฉันไม่มีวันคิดฆ่าตัวตาย

แม่.. ความทรงจำแย่ๆเกี่ยวกับแม่ช่างเยอะเหลือเกิน

อย่างนึงที่ไม่มีวันลืมได้..

แม่จิกหัวฉันจากเบาะหน้าของรถ ดึงผมของฉันแล้วกระชากไปมาพร้อมบอกว่า.. นี่มันเงินของฉัน ที่แกเอาไปย้อมหัวนี่น่ะมันก็เงินของฉัน ดี.. หัวแกก็กำลังจะล้านอยู่แล้ว สมน้ำหน้า

กับคำพูดขู่ว่า ฉันจะทำอะไรกับแกก็ได้ จะฆ่าแกก็ได้ จะสาปแช่งแกก็ได้ คนที่พ่อแม่สาปแช่งจะไม่มีวันเจริญ.. ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำสิ่งที่สมควรแก่การ ขู่ฆ่า เลย อันที่จริงฉันไม่ได้ทำอะไรนอกจากเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อย แต่ไม่เคยเลย ไม่เคยเลยที่จะคิดเอาเปรียบหรือทำบ้าทำบออะไรแบบที่เธอคิด.. จริงๆฉันก็ไม่รู้และไม่เข้าใจสิ่งที่เธอคิดจริงๆด้วยซ้ำว่ามันคืออะไรกันแน่..

เธอบอกว่าพ่อแม่น่ะ ทำร้ายร่างกายลูกไมมีวันผิด ไม่มี แกเห็นมั้ย รู้จักมั้ยคดีอุทลุมน่ะ ลูกไม่มีวันฟ้องพ่อกับแม่ได้ แต่พ่อแม่ฟ้องลูกได้นะ และฉันจะสร้างเรื่องอะไรขึ้นมาก็ได้ ทุกคนต้องเชื่อฉัน ทุกคนเข้าข้างฉัน ฉันมีเงิน ทุกคนในสังคมน่ะเค้าก็เคารพเงินเข้าใจมั้ยล่ะ ใครเค้าจะเข้าข้างเด็กอย่างแก ฉันไม่ยกอะไรให้แกเลยก็ได้ ใช้ให้หมด แล้วเชิญเลยนะเชิญแกไปฟ้องใครก็ได้ว่าฉันทำร้ายแก เค้าคงจะเห็นแกเป็นคนอกตัญญู แล้วเค้าเห็นอย่างนั้นนะ.. เค้าก็ไม่เอาแกแล้วล่ะ ขนาดคนที่ดีกับแกที่สุด แกยังทำกับเค้าได้ ไปที่ไหนใครเค้าก็ไม่เอา เชิญเลย แล้วถ้าเค้าคิดว่าพ่อแม่แกเป็นคนไม่ดีนะ แกก็เป็นคนไม่ดีเหมือนกันนั่นแล่ะ

เธอย้ำเรื่องคดีอุทลุมนี่ถึงสองครั้ง ครั้งแรกเมื่อสี่ปีที่แล้ว ที่ฉันเข้ามหาลัยใหม่ๆ พี่พาไปเลี้ยงจนดึกดื่น ฉันเหนื่อยและหลับไปในรถในขณะที่พ่อขับมารับเอาคอมของฉันที่เธอและพ่อก็แสนดีนะอุตส่าห์ช่วยเอามาส่งซ่อมให้ พ่อลงจากรถไปเอาคอม บอกให้ดูให้หน่อยว่ายังจอดรถได้อยู่หรือเปล่าเค้าจะปิดลานจอดหรือยัง ฉันง่วงมากเปิดตาช่วยดูได้ซักพักก็เริ่มหลับไป แม่ที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอโมโหมาก โอ้ฉันเข้าใจเรื่องนี้ฉันผิด และน่าโมโหมากจริงๆ แต่สมควรขนาดต้องขู่ฆ่ากันเชียวหรือ ถึงขนาดต้องลงมือทำร้ายร่างกายเชียวหรือ

ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้หรอกนะ

ฉันรู้สึกว่าสมองส่วนที่แปลความเรื่องถูกผิดดีชั่วของฉันปิดการใช้งาน ฉันยอมรับทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิคโดยไม่คิดจะถามตัวเองว่าอยาหรือไม่อยาก ฉันจำเหตุการณ์อะไรไม่ค่อยได้โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่ต้องเล่าความเป็นไป รายละเอียดว่าเคยไปที่ไหนยังไง คล้ายๆหมดอาลัยตายอยากในชีวิตล่ะมั้ง ฉันรู้.. มันเป็นภาวะซึมเศร้า และแน่นอนมันไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์นี้เพียงอย่างเดียวเป็นจุดเริ่มต้น และแน่นอนเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เหตุการณ์เดียวที่เคยเกิดขึ้นและเกิดขึ้นอีกหลังจากนั้น เพียงแต่มันเป็นการตบตีและกระชากหัว และทวงถึงบุญคุณทุกอย่างที่กระชากเข้ามาถึงใจฉันมากที่สุด

บางที นี่อาจเป็นเหตุการณ์แสนธรรมดาที่อาจเกิดขึ้นกับหลายๆบ้านและหลายๆคนอาจมีเรื่องทุกข์ร้อนหนักหนามากมายกว่านี้มากนัก.. แต่ฉันรับมันไม่ได้ อย่างน้อยก็รับไม่ได้ดีเท่าที่ควรล่ะ

ฉันไม่รู้ว่าอะไร หรือเหตุการณ์ไหนกันแน่ที่วนเวียนหลอกหลอนให้ฉันซึมเศร้า

หรือว่าทั้งหมดนี่อาจเป็นแค่ส่วนหนึ่ง และฉันเองก็มีภาวะซึมเศร้าเกิดขึ้นด้วยตัวของฉันเองด้วย เพราะฉันก็เปนลูกของผู้หญิงที่เป็นแบบนั้นนี่หน่า

แน่นอน.. ฉันเคยพบจิตแพทย์ แต่ไม่เคยกล้าเล่า หรือนึกถึงรายละเอียดเหล่านี้ออกมากพอที่จะเล่าออกมาได้เหมือนในตอนนี้

อีกเหตุการณ์ที่ฉันจำไม่ลืม คือเมื่อช่วงก่อนสอบครั้งใหญ่เมื่อปีที่แล้ว แม่อวยพรก่อนสอบให้ฉันโดยการเข้ามาปลุกตอนตีสามและบอกว่า ยายคิดจะยกสมบัติให้แกแต่ไม่ยกให้ฉัน แกคิดว่าแกจะแย่งฉันใช่ไหม แกต้องการจะแย่งสมบัติฉันใช่มั้ย แววตาของเธอเหมือนสัตว์ คำพูดของเธอและตัวของเธอเหมือนกับสิ่งชั่วร้าย ฉันรู้สึกรังเกียจเหลือเกิน สามชั่วโมงถัดมา เธอโทรมาหาฉันก่อนเข้าห้องสอบแล้วบอกว่า แกมันลูกทรพี อีทรพี เหี้ย และย้ำเนื้อหาเดิมๆซึ่งฉันเองจำไม่ได้ว่าอะไรบ้าง แต่ .. เออ ช่างมันเถอะ

ฉันรู้สึกว่าแม่สกปรกเหลือเกิน ความคิดแบบนั้นออกมาได้ยังไง คิดขึ้นมาได้ยังไง ฉันรู้สึกว่าเธอเต็มไปด้วยความโลภ ราคะ โทสะ ฉันไม่สบายใจเมื่ออยู่ใกล้เธอ เธอบอกว่าเธอมีโทรจิต เธอมีลักษณะหลายๆอย่างที่ฉันเชื่อว่าเธอมีความบกพร่องบางอย่างทางจิต ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ.. แต่จริงหรอ

ฉันจะอยู่ได้ยังไง ฉันจะรักเธอได้ยังไง ฉันจะทำใจให้บริสุทธิ์เมื่ออยู่ใกล้เธอยังไง คำถามเหล่านี้ฉันถามตัวเองเป็นพันเป็นหมื่นรอบ ได้คำตอบ ได้การทำใจไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ฉัน วันนี้ฉันไม่อยากเปน”คนดี” อีกแล้ว

เหนื่อย

ฉันก็มีความรู้สึก เก็บกดยังไง ฉันก็มีความรู้สึก ฉันตต้องจัดการกับมันและป้องกันตัว

แต่ฉันจะทำยังไง

จะเล่าให้ใครฟัง กล้าเล่าหรอเรื่องงแบบนี้กับเพื่อนใกล้ชิด เล่าขนาดนี้เลยหรอ ฉัน.. ไม่รู้สิ

ฉันอาจทำสิ่งนี้ขึ้นมาเพื่อเรียกร้องและตอบวนองความ’น่าเห็นอกเห็นใจ’ของตัวเอง

แต่เชื่อเถอะ.. ฉันเองก็อยากมีทางแก้ที่ดีกว่าแค่นั้น

ขอโทษ หากเรื่องราวเหล่านี้เป็นหมึกสีดำมืดแปดเปื้อนจิตใจคุณที่เผอิญเข้ามารับชมการใช้เน็ตบล็อกผิดจุดประสงค์ของฉัน

 

#อยากให้เรื่องนี้ไม่มีโชคร้าย

Comment

Comment:

Tweet